Selective perspective

Selective perspective is a term that I use for the way we filter our reality, based on our assumptions. Everyone observes differently, and your way of thinking influences what you see.

In the first place, your way of thinking influences how you see others. If you think bad about yourself, then you will filter out all the stuff that confirms this, and only see them. A person with jugdement is never able to see the world as it is. You are narrowing you mind to these observations, and spend the rest of the time thinking about these observations, instead of making new observations that can disprove your former.
Also when you are allready making judgements, you are emitting them in your facial expression, body language and therefor your energy, into the world. And obviously people are going to respond to that. Not everyone will be able to greet you nicely if you are carrying a wall around you that says: I do not trust you. You cannot expect love and openness from everyone if you you are not giving it back. I see this is really hard, and i've also dealt with this for quite some time. That's why i'm writing about it. When I realized that I was judging other people that they we're judging me. I could finally see that it was me all along. Judging myself and therefor others.

So how can you stop this cycle, when you finallly realised this?
First, you have to learn how to get control over your own thoughts again. And realise that you are the one feeding them. This you can do by conciously observing your thought wherever you go. This might seem impossible and at first you will catch yourself slipping into unconciously judging. But you will also reconise your fears, when they start to appear. And when they start to appear, you need to try to stay calm. Fear is our instinct to survive, our alarm for when we are in danger. And for some people this alarm is going of to often. So whenever you feel this fear come up. Start asking yourself these questions: First: Am I in actual danger (is your life at stake)? This is the first that will calm you down. Cause in the most cases, you won't.  After this one, you have to challenge yourself to observe the situation objectively. As if you weren't involved. Try to zoom out. Try not to be emotionally attached to the situation. Try to tell yourself that this moment will be just a brief moment of your life. And then ask yourself: how real is my observation? What is my body language telling? Are there any memories that are popping up, and why? What is triggering the emotion that i'm having? This can be really confronting, but remember, you are the one creating your observation, and the one selecting your thoughts. Whenever you get too anxious, try to focus on something you feel safe by. When your in the supermarket, try obsessivly focus on things you like most, when your outside try to focus on the leaves of the trees. Or the birds singing. But if your fed up with feeling anxious, try to put the situations your experiencing in perspective. If someone is not threating you so well, and you came to the conlusion that you are also not emitting any negative energy to them. Then try imagening that this doesn't have anything to do with you. You are no victim. You are just the reciever. And this person might have had a really rough day at work, or might be in the mitst of a devorce, or might even experience the same anciety as yours, but expressing it in a completely different manner. This will give you tremendous freedom, and suddenly you do not blame yourself for every negative experience you have with people anymore. And you'l actually start to ephasize with people you have never ephasized with before.
After this you will see that you become lighter in your head, and that you'll want to think nice about other people.
If you completely want to let go of negative judgement I reccoment to "punish" yourself whenever you have a bad thought about someone, to justify it with also a positive thought. After a while you will do this automatticaly, and actually you will learn a lot about yourself also. Often bad thoughts on others are a reflection of the things you don't like about yourself.

Should I commit suicide? (Advice on suicidal thoughts)

No. Just no, you shouldn’t. It might feel like the only option, now. It might feel as if you have to, as if there is no space for you, as if the world is better off without you. It might feel that there is a better place after this life, and while this might be true. You don’t have to, this place can wait, it will wait. 

If there is even one small hope in you of a better life, if there is still one thing in others you admire, if there is still a video on youtube that you enjoy, then let this be your saviour. You might not be seeing it in yourself right now, or deem it as possible to be like this. But you are, and you are fully capable of doing it. You might just have to take a closer and a more gentle look on yourself and your past, present and future.

Before I start talking a lot I would like you to do an exercise. This works better in a video, and this video is yet to come. Read this paragraph and do it while reading.

 Let’s take a moment, to take a deep breath here. Feel how your lungs get filled with air, maybe you can feel your heart pumping. Breath out again, feel yourself getting heavy. If it hurts or feels uneasy in any way, just be okay with that. Love the fact that you care about things. Take a breath and imagine how the air wants to be inside your body and give you all the love and care you need, now let it go and feel how you share this love with your whole environment. Now you can breathe at your own pace again, if your head is now trying to solve problems that aren’t there, let us take a look at our surroundings. What do you see? Is there a direct threat here? If yes then run away as quickly as possible! If not, then ask yourself whether there is something in this room or surroundings that you are absolutely grateful for. If not, then take a memory of a moment that you were feeling like this. Close your eyes, and fill yourself up with the feeling and when you’re ready open your eyes again.

So, and we’re back at the subject. Now did you notice a small change inside you in the previous exercise? Now can you imagine that you could develop this same grateful feeling, for your suicidal thoughts? This might seem crazy and weird, but I’ll tell you. This is the feeling that saved my life, this is the driver of my life, I could even make it more fantastic, by telling you it is the very driver of my greatest inspiration. 

I am here to congratulate you with your absolute golden ticket to life. Which might seem wicked and absurd. But it can be. For let me ask you a question: what freedom in life do you gain, when you are not afraid of dying? Can you make this your ultimate freedom? Isn’t your willingness to die not secretly your love letter to death, telling you that you accept it. That you are willing to see the imperfections of yourself and of life. Now the only challenge for you is to get this desire to work in your favour. 

You might be thinking, that easy talk for a person that is not feeling like me. Well yep, it is, but iIve felt the same way as you. Maybe I didn’t experience the same horrific event as you did, but I've been where you are. I’ve asked myself a thousand times: should I do it? I’ve told myself a thousand times that I wanted to die. And when I got to the point of truly conceptualising it, I realised I was free. I realised I could go anywhere I want, I could forget about everything, I could let go of the people I didn’t like. I could let go of the feeling that didn’t serve me any more. I realised that death wasn’t so far away from life anyhow. And that what I was seeking in death, could be found in life as well. I just hadn’t been in the right place, mindset, time or whatever yet. 

And actually, at first I hated to know this. How easy would it be to just not be doing the things I was afraid of. How easy would it be to just be laying in my bed all day. How easy would it be to just wither away. I will tell you, a lot less easy than really facing the fears. A lot less easy than accepting and loving the pain inside me. 

I had to accept the harsh truth that I was being completely irrational, that it was not my job to take my life. As much i’d liked to be in control of it, this was not my job! My life is not just influencing me, it’s influencing everything around me. I’m not the only one deciding for me to die. Everything around me is. As this is creating me, as i’m creating it. Even if you feel like right now you aren’t loved by anyone or anything! This is untrue. And actually you’re having a grand discovery about yourself. You are willing to let go of all that does not serve you anymore. 

So let’s look at death in another context shall we? What is death to life? It is the end. But what if you take a look at the death of the grass getting eaten by a cow. Then it gives energy to the cow, the cow can make milk from the grass which makes it able to feed her babies. This image not only shows the meaningful aspect of death, but also the transformational aspect of it. 

So what does this have to do with you? Now I’m not asking you to compare yourself to the grass becoming the milk. Well maybe I do, and if you want to, then just go ahead. Yet what I actually want you to do, is to visualise this process within yourself. What part of you is the grass wanting to become the milk? Can we let this symbolic transformational aspect of death take part of us? Use it to let go of certain patterns of ourselves that don’t serve us no longer? Can we be a place for ourselves that arranges both birth and funerals for the different characters in our lives we wish to become or have identified with? 

This way, your suicidal thoughts can become meaningful to you. The thought might trigger a fear in you, they might trigger a feeling of unworthiness or sadness in you. You might feel completely strange or weird and lonely for having these thoughts. And that is okay. We’re here, you are loved, you are guided and protected. The very fact that you’ve found this article and made it to this phrase, tells me that there is hope. Even if you can’t see it yourself yet! And why would you? If your past makes you want to kill yourself, then it’s for the good that you can’t see your future yet. It means that it won’t be anything like it. It means that there is a space for a new possibility. 

Make space for a fictional funeral for your old life, you’re allowed to make it as dramatic as possible. Invite all the people you wish to be there, let them tell you exactly what you want to hear. And you? You’ll both be present as your corps and as the new person you’re becoming. The person you already are! 

When the old you has died, there will be space for the new one. It doesn’t have this space when the old character is still alive! Take space for all the grief you need. Cry everything out, cry for yourself, cry for your death, cry for your birth, cry for the people. And reach out for help. Whether it is professionally, a friend, a family member,  a random person on the streets offering their service. Well maybe don’t do the last one, unless this person seems in no way capable of abusing or hurting you. It doesn’t matter whether this person understands your thoughts completely or not. You’ll find those people eventually. For now just find a person you feel like you can trust, a person who is kind and compassionate. Yes they exist.

 In the beginning I didn’t tell anybody about these feelings I had, it has taken me years to tell them to my relatives even. Yet the first time I spoke to somebody about it, who’d had the same experiences, already changed a lot within me.

I encourage you to seek most help in your direct environment. And professionally. Next to this I would like to offer a space to share this with others, a virtual environment where it’s safe to share this with others. I haven’t found the right form yet, but i’m working on it! 

Ideas, tips, sharing experiences are very welcome in the comments.

Thanks for reading.

Much love and appreciation,

Ilse Vos

Special thanks to perception trainers, Alan Watts and Kyle Cease. For their inspiration, words and advice. Without them, this article would not exist.

Am I bipolar?

Sometimes I'm wondering why I fluctuate so much between being super energetic/unstoppable, and feeling completely exhausted. Usually aware of the fact that I'm working towards this exhaustion, yet still doing it. 

These were my thoughts a few months ago. In the meantime I've realized some things about this, which I wish to share with you. 

So the thing is, when you’ve once experienced a deep and long depression. Once you get out of it, you want to run as far away from it as you can. You want to forget all about it, and wish to never feel like it again.

What I experienced, and am still experiencing, is periods of manic. Periods of bursts of energy, and trying to completely overuse all the energy I have, as I'm afraid there will be a scarcity again. But the funny things, and a thing I often forget, that actually this manic way of doing things, creates a scarcity. For I'm using up all my energy, and then fall back into tiredness. 

The things that get me out of the tiredness, such as exercise, socializing etc. I do every day in excess. As it makes me feel super good at the beginning when I've gone through this period of being very down and filled with aces and pains. But as I start seeing this as the full remedy (forgetting about the rest and relaxation I had) I start overusing them again. Then I start seeing them as bad, cause everytime I use them, I start burning myself up.

As a child I never had this. This is really something that I started to develop after my graduation at the art academy. 

Most of my middle school and academy years I see as one exhausting, depressive blur. With some good moments and days. (Usually the ones that involved alcohol or weeds.)

So yes, I do have a history with the wrong kind of self medicating. And even though I wouldn’t recommend it to anyone. I feel as if it were those things that did save me at that time. The alcohol to numb my senses in an atmosphere my nervous system is not built for. (Too many impressions, too many people, too many tasks, too many questions.) The weed to release tension, from the oppression I felt from society and my school environment. And also to numb my emotions, as I had no way to release them, or had no place where I felt safe to express them. 

This is all past now, but it has been such a large part of my life, I think it was about 9 years that I experienced deep troubles within myself. And after that it’s been 3 years of recovery now, of going back and forth. Step by step, every time. Still experiencing some burn outs, but most of the suicidal thoughts are gone, and i’m even feeling a bright future coming ahead. I even dare to make plans for the future. I’m starting to trust myself and my body again, which makes me able to dare to make promises and plans. 

I usually couldn’t do this, as I was afraid I would lose my energy again. Fall back into the hole. The thing is, when you’ve felt like this for so long, part of you starts to believe that you’ve been doing it all wrong. Part of you thinks that you can’t take care of yourself and never will, that all you make and will make are the wrong choices. As the choices you’ve made before led you towards self-destruction etc. So you start to listen to others more then yourself, which in the beginning is actually a good thing. But here a new vicious circle could start, of not listening to yourself, and your dreams. Which can lead into a new depression. XD

Yes this really makes it seem as if there is no hope. That every decision you make is bad or wrong. That all good things are actually bad things in disguise. And that we’re completely doomed once you’ve stepped or fallen into this spiral. 

But I’ve come to tell you that this is not true. And I’m here to tell you something so absolutely trivial that you might not even want to hear or read it. As it’s been written over and over again through the years. But it might be something that we as a society have forgotten, and haven’t implemented yet. No, I'm not here to tell you that good and bad don’t exist. Bad choices do exist, not in the sense that it makes you wrong, but in the sense that they could hurt you. I also won’t tell you that you should only make good choices from now on. And that you aren’t allowed to make mistakes. As our wrongs make us learn, make us grow, and our “goods” give us motivation to keep going. So what do I want to tell you?

I would like to ask you a question… Why should we be so stressed about our wrongs and rights, why can’t we collectively observe them as they are. As a process of growth, a process of evolution, an experiment in which we experience front row what kind of influence we physically have on existence. If good and bad are both neutral in the sense that there is always a way back to another, a way back to harmony a way back to the middle. A place where we come to understanding why it all happened, or what it all meant or could mean. That the actual existence of both parties implies a divine balance of the two. 

This might be a quite abstract description of the energies that take form in our everyday life. And you might be asking how to practically apply them. I think this question you should first  ask yourself. Where is my balance? How do I find my balance? 

And remember that in every situation, harmony is at the door. You have the choice to make it escalate in an instance. You have the power to make things terribly miserable for yourself, tremendously pleasurable at the other end and harmonious in the middle. Where you take a sneak peak at both sides. To check what the situation is teaching you. 

This is everywhere. If you’ve made a mistake, one simple word, or question or deed can bring you back to balance. 

If you feel like all is going so well, you’re doing nothing wrong, but the feeling starts creeping up that you can’t keep up. Just allow yourself to be vulnerable. Trust in the idea that it will come back eventually. But the more you keep it up it will turn into a bad thing anyway. The more you’re resisting the more strongly it will come up. As the resistance is already a symptom of tiredness, of the flipping time, of the other side of the coin. 

Begrijpen

Waarom wil ik mij verdoven?

Waarom wil ik mij verdoven?

Ik voel te veel. 

Ik voel te veel voor dit systeem

Ik voel teveel voor deze mensen

Ik voel te veel voor deze wereld.

Ik voel te veel 

Ik voel te veel blijdschap

Ik voel te veel nuances

Ik voel als je iets achterhoudt

Ik voel jou archwaan

Ik voel je onzekerheid

Maar ook je goede bedoelingen

Ik bedoel het goed

Ik wil me veilig stellen

Het is makkelijker als ik weet wat jij voelt en me daarop aan kan passen

Het lijkt makkelijker als ik voel wat jij voelt en we hetzelfde lijken

Maar waar ben ik dan?

Wie ben ik dan?

Wat voel ik dan?

Wat wil ik eigenlijk voelen?

Waarom wil ik me hetzelfde voelen?

Wil ik niet verstoten zijn?

Wil best even verstoten zijn,

Door iemand

Die ik toch niet mag

Door iemand die ik toch niet begrijp

Waarom voel ik dan ook diegene haar pijn?

Wil haar begrijpen

Wil haar vastgrijpen

Vertellen: het universum houdt ook van jou

Maar in plaats daarvan neem ik het over

Doe hetzelfde masker voor

Wil dat je me begrijpt ook al begrijp jij enkel jou

Wil dat je me begrijpt ook al begrijp ik jou niet

Wil dat je mij begrijpt

Je kan me alleen begrijpen

Als ik mij laat zien

Mij laat horen

Laat voelen hoe het voelt

Hoe het is 

Mij te zijn.

 

Beschermde chocoladehazen

volg de regels van gepikeerde dwazen

opdat ze een vakantiehuisje aan zee willen beheren

bedenken een situatie over hoe het beste te regeren

regie over doemdenkscenario's

eigenlijk ben ik best wel boos

wil me er niet mee bezig houden

wil liever leven in vertrouwen

opdat ik mezelf kan beschermen

en me over belangrijkere zaken kan ontfermen

dan bijvoorbeeld dat sportschoolabonnement

of een leven met een droomvent (sorry mannen jullie zijn wel erg leuk hoor, maar weet dat dat soms ook puur alleen aan de hormonen ligt. Haha)

Liever op zoek naar de zin van het leven

want je bent hier als mens maar even

niet eens een glimp van de weelde van de zonnejaren

sterren zijn de ware bejaarden

allicht zijn zij de jonkies in het grotere geheel

om het grotere lichaam energie in te stralen

waarom zou ik me dan druk maken over beschermde chocoladehazen?

Let's gooooo

Let's go where our breath moves slow
Where we know
That it's okay to not know
Where we let our thoughts go
And our inner movement flow
Let's go where time moves slow
And where peace is the way to go

Het bittere scenario van vergulden nagelriemen en 86 % chocolade.

Waarvan de striemen nog 20 dagen nazaten

de bacteriën voluptueus in aan het baden waren.

Getriggered door de woorden

die jij had gezegd.

Mistieuze nagelriemen van gespannen handen

om de wisselwerking op spannen

tussen ons luchtgevecht.

Lucht geleidt geen elektriciteit

wordt gezegd.

maar de shock was zeker voelbaar.

Wat er nu tussen ons gedijt?

Ik ben de draad wel kwijt.

20 dagen later

het bittere scenario begint wat meer naar dadels te smaken

de nagelstriemen zijn nog zichtbaar

en ik weet nog steeds niet of we elkaar nu liefhebben

of haten.

Omarm de stroom van vurige woorden

omarm de stroom van vurige woorden
jegens mensen
die mij en anderen
minder bedelen

Doorbreek de stroom
 van woorden van
minderwaardigheid

Jij hebt geen gelijk,
ik evenmin.

. Jou orenschijnlijke objectieve mening zegt niets over mij
Het is de mening van de maatschappij
ze is uit de tijd.
de kritiek van onze voorouders

 neemt over.

 maar

Ik ben klaar met rennen.
Rennen naar een fictief doel waarvan de finishlijn constant wordt verplaatst
Het moment dat het podium je toelacht,
er een nieuwe doelstelling op je wacht

gaan we zo snel
datwenietmeerstilkunnenstaan?

Of zijn we bang

 stil






te zijn

zijn we vergeten hoe het is

te kijken

naar wat is.

en dat voort te zetten
alsof dat de enige manier is

kunnen we ons collectief beseffen
dat volmaaktheid slechts een concept is.

want
ik ben klaar met rennen
rennen kon ik al lang niet meer

waarom zou ik wedstrijd willen winnen
waarin mezelf verlies

noem het geen winnen
als ik meer nadelen dan voordelen zie

Het primitieve leven verloren.

  instinct dat ons in leven hield
mens doet zelf schade aan

 hondsdolheid rent achter haar aan
fictieve angsten
oplossing voor problemen die nog niet bestaan

 ideeën.uitgeblaft.op.een.schoteltje.gezet.geconsumeerd.herkauwt.en.uitgespuugd

zonderookmaareenmomentstiltestaan

denkend dat dit het beste is
niet schelend dat ze zichzelf schade aanricht

want de blik is gericht,

op de ander.

Ze vraagt mij wat voor impact ik wil maken op de wereld
want
je wilt winnen toch
Bewijs leveren dat je hebt bestaan

 dacht ik dat ik een voetafdruk moest achterlaten
 de pionier in mij was gevleid met de gedachte
dat ik het verschil kon maken.

 heb hier lang over nagedacht

Volg de race
ren het cirkeltje rond
denk idee
tot je weer uitkomt

op dezelfde conclusie

 Zero-impact.

Zero impact.

ZERO impact.

wil mijn sporen uitwissen 



 Leven alsof ik niet heb bestaan

als een mens meer dan een mens wil zijn
 zie ik een disbalans ontstaan
 meer stress , meer eten, meer brandstof, meer vergeten, hoe het is te stil te staan

De arrogantie van het individu
waarin de hardste bijter
gelijk krijgt

zero impact
zero impact

want ik

Ik ben klaar met rennen
 rennen deed ik al lang niet meer

wil enkel winnen als we allen winnaars zijn

omarm de stroom van vurige woorden in me opkomen

Als ik word getracht te geloven
dat deze manier van leven
een overwinning is

wil enkel winnen
als dat betekent
dat wij

evenwaardig zijn.

Speculations on dimensions and the " thoughtrealm."

The fourth dimension is the dimension of thought and information. You can become aware or whitness the vibrancy of this world through mastering your own mind. By meditating or daydreaming. When you've mastered your mind, you can go anywhere you want! (4^th dimension isn't bount to space and time.) It's closely related to our physical world. As this is an expression, a shadow of it. Infinite timelines exist here alltogether, so our linear perception does not apply here. Inifitite yous exist within here as well. All at once. If you're able to whitness this dimension, which you are. You can let go of the idea that you are only one human in this physical plane.

Though being very familiar with the body is a very important part, as you have the responsibility to take care of it and remember it very well. As being loving and accepting towards your body, makes it easier  to keep the connection, and use the fourth dimension as tool to support this.
 If  your fundament is not so strong, and if you completely neglect the body, then the 3D structure is  too weak to built a 4D in or from.
You are a being of layers within dimensions. Every dimension is an important part of you. As a house cannot stand without the first bricks. This is why people are always talking about the idea that you've got to love yourself. It sounds stupid and cliché, but it is key to get sustainable contact with the higher dimensions. A lot of people these days become aware of whitnessing the other dimensions for the first time when they are not completely accepting of themselves. Often this will give them a negative experience, cause they enter through fear. (in the worst case in a form of a psychoses.) And because of this negative experience, they later become afraid to try again. Challenge the fears and believes you've gained. A lot of them could be a protective mechanism and aren't actually useful in your current reality. Learn to see your reality and start making your own believes. If you work on your mind, you can enter it again, but more positively. And the more easy it becomes to get back to a neutral state.

In the fourth or fifth dimension, idk which one it is. Cause it's hard to ascribe an earthly boundary to it, as these aren't here.

I think the 4^th dimension is more personal, and more focusses on your own reality. As in the 5^th it connects to the whole. And all the other realities that excist. Whereas in the 4^th dimension you can enter your own thoughts and feelings (abstract realm.) In the fifth you can enter those of others as well. Or maybe this is already possible in the 4^th idk. To me it was possible to enter the emotional realm of a friend, where I saw him lost inside of a dark mandala. The night before he was totally fine. And my normal brain was under the assumption that he'd still be allright. In my meditation I met him in paradise, but when I wanted to get back, he got stuck in this dark dimension. I tried to get him into a lighter one, but I couldn't. So when I left this place I decided to text him, cause I got worried. He texted me back immediately told me he felt empty.

To me this was prove that I had entered his emotional realm. To notice that you are in these realms is something you've got to get used to. Cause it is so different then experiencing the physical. First you've got to learn to believe what you see, and that what you see is real, and true. So learn to trust your own experience. Then also you've got to become very aware of what you experience, and become able to look without past your assumptions. Letting go of the standard thought train that is there. Cause these assumptions will influence what you see, and then you will not see truth. But you can also just make a dream of it ofcourse, and not look for truth or anything. Create a cool world in which you'd like to move for a while. You will see the things in your mind. And you've got to forget about your physicalness. Don't focus on forgetting, cause then you still think about the physical. You've gotta replace it to the feeling or other abstract “matter” you want to tap into.

You actually enter the world of frequency. All these realities have different frequecies. As they all carry different information. ( our brain also works on frequencies) and light and everything. (but just to give you an image.) By tapping into the frequency, you become the frequency, and therefor you can enter the reality that it creates. It felt like you created it, but it already excist. You just created a way to enter it. And after this, you can do whatever you want. You can stay in the frequency, or you can become open to others. You can wait until another comes up. To create a safe space for myself, I once entered the great infitite light. This light is within all of us. And we carry it in our hearts. It is the light of infinite love, harmony and wisdom. You always have acces to it. And whatever gets in, gets completely penetrated by the light. Nothing else can exist there. When you are afraid, or lacking of love etc. You can enter this, or open this portal within yourself. It is always with you. As it is a world that exists through us. As all the other realities that excist within and through us.
Our lineair brains are just wired, to one frequency at the time. These frequencies can influence eachother and touch, but it is the brain that substracts the information and creates a lineair story. We want to see these stories play out, we want to experience these stories. Therefor we chose to have a physical body. We seem to be bount to it, yet we aren't mentally. When we are young we are taught to become bount to it. Some sciences make us believe even more that we're bount to it. This is okay, and was also nescessary. But now we are allowed to let go of it more. And learn to see that which we see with your physical light based eyes is not only what there is.
Yes they are lightbringers, constructers, and very important. They create the black and white grid, the duality, the play of dark and light. Positive and negative. They create the construct in which all those stories can play out. In which they're not becoming one big blurry damp. But they get rules. In which they are able to travel.

Just like a book, or a mathematical formula they create restrictions so you can find the source. The source is always there, it has no end and no beginning. It is all around and within us. Our outer world and our inner world. Of which we think is ourselves. Yes the part that only you experience is. But you can also experience other whithin this. The collective subconscious.

I know and understand that this sounds completely fague and hippyisch. To me it did as well, as i've read about this before, but could never understand how these concepts were actaully related. But now i've experienced it, and seen this built up, I understand why and how you can atain this the way of using the mind. You've got to stop thinking, then you are most intelligent. Intelligence isn't measured by the amount of thoughts, it's measured by the deepness of the thought. The less thought, the deeper you can go.

Evenwaardig

Vandaag zijn wij

evenwaardig.

Jij kon luisteren.

Ik kon praten.

Ik schreeuwde,

naar jou.

naar mij

en jij,

jij stopte met praten.

Jij luisterde naar de stilte

die daarna klonk.

De stilte die ons verbond.

En het was alsof,

we alles even vergaten.

Onszelf los konden laten.

Vandaag zijn wij evenwaardig.

Gisteren ook.

Ik leerde de stilte toe te laten.

Jij,
mij te laten stoppen met praten.

Oordelen achterlaten

Ik hoef niet iedere dag lekker te ruiken,
dan
was ik wel als bloem geboren.

De gedachten die door mij heen bewegen,
ik laat ze achterwege,
als ze mij
te lang
stil

doen laten staan.

Je bent niet van mij,
je zegt niets over mij.

Enkel dat ons weten even in dezelfde ruimte zweefde.
En
Dat ik er wel om geef,
wat ik
een soort van beteken.
Maar tegelijkertijd ook weet dat dat gebonden is aan plaats en tijd.
En ik eigenlijk niet eens weet
wat dat
betekent.

Ik laat het door me heen bewegen,
want of de zon nu schijnt of
dat het regent,
het is maar net of je vrij bent,
of moet werken.

Ik wil niet met
de normaliteit bewegen,
als ik het niet begrijp.
En dat jij me dan niet begrijpt
 is dat enkel
een zegen.

Of misschien vind je me tegendraads,
maar wie loopt een draad achterna
die je regelrecht de afgrond in leidt?


Ik hoor de afgrond roepen;
Grote sale, alles moet weg!
Koop nu
Voeg mij toe aan uw netwerk,
Zijn deze banen iets voor jou?
Koop nu Koop nu Koop nu,
Alleen vandaag, flash sale,
Alles moet weg,
Alleen vandaag,
Koop nu koop nu,
private sale, hiep hiep hoera
ALLES MOET WEG,
Boek nu je trip,
alleen vandaag, koop nu!
Ben je toe aan een verrassing Ilse?


Nee bedankt.

Ik laat het langs me bewegen,
Ben gelukkig niet meer de enige,
En zie hoe een steeds grotere menigte
zich loskoppelt.
En zo,
maken we,
 de nieuwe normaliteit.

vertrouwen

Wie heeft het recht mij goedkeuring te geven? Wie moet mij goedkeuring geven? Ik zelf ik alleen zelf.

Alleen ik kan weten wat goed voor mij is. Omdat mijn lijntje naar de aarde rechtstreeks op mij is. En als ik daarnaar kan luisteren en weet hoe dat moet dan weet ik wat “ goed “ is. Mijn lichaam is mijn graadmeter. Het vertelt mij of ik links of rechts om moet. Het wordt ziek als ik te vaak rechts ga terwijl het me eigenlijk verteld links te gaan. Het wordt ziek als ik het te veel dingen laat doen die het niet wil. Of als ik het te weinig dingen laat doen die het wel wil.

Er is energie in mijn lichaam. Je zou het brandstof kunnen noemen, maar daarnaast is het ook verbonden met de componenten die al in het lichaam zitten. Eigenschappen, formule, wil? Deze energie moet ergens heen, het moet gebruikt worden. Energie moet vloeien, het vloeit altijd staat eigenlijk nooit stil. Als het niet gebruikt wordt voor hetgeen het nodig is/ bedoelt is. ( De gezonde manier.) Dan hoopt de energie zich op en gaat het zich uiten en manifesteren op manieren die minder gezond zijn. Ongebruikte energie/ talenten kunnen hierdoor omslaan in woede of frustratie. Denk maar aan een moment dat je eigenlijk iets heel graag wilt doen, maar dat niet mag, of de kans niet krijgt. Dan wordt je boos. Het is noodzaak om die woede te begrijpen, en in te zien als gewoon een stukje ongebruikte opgehoopte energie. Die je eigenlijk anders had moeten manifesteren. Misschien heb je het gedaan/ of niet gedaan omdat een ander zei dat het niet mocht of niet handig was. En toen heb je daarnaar geluisterd. Meestal richt je dan de woede op die persoon. (bedenk wel dat jij degene bent die ervoor kiest hiernaar te luisteren. Ja als deze persoon je ertoe dwingt om het niet te doen, dan is het logisch dat het voelt alsof je kracht ontnomen wordt. Maar blijf wel onthouden dat deze persoon hierin ook handelt vanuit angst. Je zou de energie kunnen gebruiken om te kunnen achterhalen waarin de persoon zichzelf remt hierdoor. En misschien tot een diep gesprek/ weten kunnen komen van de ander. I.p.v. in een ruzie en onbegrip te schieten. En deze persoon te verwijten dat hij/zij je kracht ontneemt.

Je kunt zelf ervoor kiezen om ernaar te handelen of niet. (In extremere situaties is dit natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar vergeet nooit dat we allemaal mensen zijn. We zijn allemaal gelijk. De een weet meer dan de ander, een is gevoeliger dan de ander, maar uiteindelijk zijn we allemaal verbonden met de bron. Verbonden met liefde, en zijn we allemaal in staat tot relateren tot de ander. In wat voor vorm of taal dan ook. )

Zelf kun je ook remmingen veroorzaken en ervoor kiezen de energie niet te volgen, en deze dus op te laten hopen. Wat misschien zelfs kan leiden tot depressie. Dit doen mensen vaak uit angst voor afwijzing geconcludeerd uit de keren dat ze het hiervoor wel deden. Iemand heeft je ego geschaad in het verleden omdat je dat deed. En nu denk je dat het fout is, dat het niet mag. Als het ware zou je jezelf, en de wereld om je heen iedere dag weer als nieuw mogen beschouwen. Je kunt iedere dag weer kiezen om het wel of niet te doen. Je kunt iedere dag weer kiezen om te luisteren naar de stem in je hoofd of de stem om je heen. Je kunt er ook voor kiezen iedere dag te nemen zoals deze is. Open te staan, te observeren, en af te wachten of je waarnemingen van de dag ervoor ook weer bijgesteld kunnen worden. Onbevooroordeeld heet dat. Als een kind.

En dan zul je wel denken, maar we kunnen niet altijd kinderen blijven. Nee maar als je er eens goed over nadenkt... We zijn nu al zo erg bezig met plannen, het verleden en de toekomst erbij te halen. Conclusies trekken hierover, en vanuit hier handelen. Dat helemaal leven zoals een kind al niet meer mogelijk is. En ook niet nodig. Dat is een extreme en dualistische gedachte. Nee de kind en de volwassene werken samen. Ze communiceren open met elkaar, tonen begrip voor elkaars beperkingen en bieden elkaar een helpende hand waar nodig. En de een staat niet boven de ander.

Inmiddels heb je zoveel kennis, die ook altijd wel op een manier bij je zult blijven. Maar leer ook afstand te doen van deze kennis. Ze weer in twijfel te trekken. Bij je te houden zo lang het je dient, maar weer opnieuw af te vragen als het je in de weg gaat zitten.

Wees niet bang voor de stemmen in je hoofd. Wees niet bang voor de woorden die je niet horen wilt. Ze leren je zoveel over jezelf. En ze hoeven niet vast te staan, ze hoeven zelfs niets over je te zeggen. Zelfs jij kan jezelf voorliegen. Je doet het waarschijnlijk iedere dag wel een paar keer. Ons menselijk brein is niet gemaakt om de volledige waarheid te zien. De volledige waarheid heeft namelijk altijd een donkere en een lichtzijde. En daarnaast nog wel meer. Daarom kun je zelf ook geen fouten maken, en hoeven fouten uit het verleden. Of misvattingen uit het verleden is een beter woord, helemaal geen garantie te bieden voor de toekomst.Vaak bouwen we vanuit deze misvattingen een schild op, uit angst dat het weer gebeurt.

Maar 1. je hebt het destijds overleefd.

2. het hoeft niet te betekenen dat het weer gebeurt.

Hiermee maak je mensen schuldig aan daden die anderen hebben gepleegd. En bouw je daarmee ook een gevangenis voor jezelf.

En dat allemaal vanuit de onzekerheid dat je het misschien niet aankunt. Dat je de pijn niet zult overleven. Dus omdat je een mogelijke pijn in de toekomst wilt vermeiden, onthoudt je jezelf van dingen die je graag zou willen. Mensen die je zou willen ontmoeten, talenten die je zou willen ontwikkelen. Allemaal omdat 1 of twee mensen of misschien meer je ooit het tegendeel hebben bewezen. Ja het is kut, ja het doet pijn. Maar is de pijn die je jezelf aandoet niet veel groter?

Blijf rustig, blijf bij jezelf, blijf in het moment.

En je in het begin zul je vaak afdwalen, zoals ik nu ook aan het afdwalen ben, en een projectie op een fictief persoon maak van wat ik heb meegemaakt. Maar ik kijk nu zonder oordeel, zonder bijgevoelens terug aan hoe ik toen gehandeld heb. Zodat ik conclusies kan trekken die ik vanuit emotie niet had kunnen doen. Zodat ik kan kijken wat wel en niet gezond is. En vanuit helemaal niet over oordelen of het dan een juiste keuze was of niet. Het was gewoon een keuze, en zonder die keuze was ik nu niet hier. In de toekomst zie ik dat wel hoe ik de keuze maak, dat hangt dan weer af van de omstandigheden en mijn gevoel.

Voor nu kijk ik terug naar het verleden zodat ik het kan beschrijven, en ik leef nu in een soort beeld dat er iemand anders is die hierin vastloopt. Misschien als ik verlicht ben hoef ik dat niet meer te doen en kom ik deze persoon dan tegen. Ik weet het niet. Voor nu wil ik dit beschrijven want ik voel de energie. Ik wil het kwijt zodat ik weet dat ik dit weet. En dat ik dit ook kan delen met anderen. En mijn schoolse mentaliteit hoopt dat ik dit correct en duidelijk heb geschreven. Maar mijn ware ik boeit dat niet zoveel. Je moet het begrijpen tot zo ver je het kan begrijpen. Als je het niet wilt begrijpen dan begrijp je het ook niet. Dan hoef ik verder niets uit te leggen. Wil je het wel begrijpen dan kun je mij altijd vragen stellen. Want dit is de mate waarin ik het nu vanuit enkel mezelf en de projectie op de fictieve persoon. (jij of lezer) kan uitleggen.

Identiteit.

Maak je deze zelf of wordt deze je opgedrongen? Hierin speelt de onbewuste factor natuurlijk een grote rol. Je vangt dingen op van je omgeving (cultuur) en deze leer je van jongs af aan te spiegelen, en in de vorm te gieten die bij jou past. In onze cultuur is individualisme zeer belangrijk en iemand die identiteit loos door het leven gaat/wil is een dwaas. Je moet toch iemand zijn, je moet toch ergens voor staan?!

Deze gedachte roepen  bij mij toch enkele voor mij belangrijke vragen op.  Namelijk, we spreken wel van een identiteit, oftewel, een persona. Maar is er eigenlijk iemand die weet wie hij echt is? Want wanneer weet je wie je bent, het is onmogelijk jezelf te kennen, gezien je altijd vanuit een reflectie moet kijken. Ik kan mezelf niet zien, net zoals ik mijn eigen ogen nooit zal zien.  Natuurlijk heb je normen en waarden, en aan de hand hiervan beslis je welke keuzes je maakt. (althans zo ervaren wij dit.) Maar dan nog, wanneer ben je? Ben je wat je doet, ben je wat je denkt, ben je wat je voelt?

Dit is een vraagstuk, waar we onze hoofden waarschijnlijk nog lang op zullen kraken. Maar is het nodig je af te vragen wat je bent, als dat juist de essentie weghaalt van hetgeen wat je probeert te zoeken? Het zijn.

De vorige eeuw, is onze cultuur begonnen te versplinteren, en binnen tien jaar, is er over een cultuur zoals wij dat geleerd hebben op school, maar in weinig landen nog te spreken. Mensen reizen, verhuizen naar verre landen en staan in contact met iedereen over de wereld. Onze directe omgeving is niet meer de enige omgeving die ons vormt. Maar ook de digitale ruimte, in mijn ogen een extra dimensie aan ons leven, vormt hoe we denken, hoe we onszelf zien, en hoe we de wereld beschouwen. En deze wereld is zo veel groter, onvoorspelbaarder, en oncontroleerbaarder dan de vaste materiele wereld die wij zo goed kennen.  Het is al lastig van een cultuur te spreken als iemand in verschillende landen heeft gewoond, maar wat als je zo weinig contact hebt met het land waarin je woont, en eigenlijk veel meer contact hebt met mensen uit verschillende landen. En je identiteit ontleent aan verschillende aspecten van deze culturen.

Een individu lijkt zich sneller te kunnen distantiëren van de maatstaven die een cultuur lang heeft vol kunnen houden.  Het is eigenlijk wel grappig, dat deze versplintering van cultuur zijn wortels heeft in het hippietijdperk.  Op hetzelfde moment dat het individualisme belangrijk werd. Dit was niet alleen het moment dat de computer werd uitgevonden. Maar ook het moment dat de consumptiemaatschappij zijn opmars had. Het begrip identiteit, werd ons eigenlijk het leven ingeroepen om mensen meer te laten kopen. Aan de hand van verschillende campagnes (waar we tegenwoordig mee worden doodgegooid) werd ons langzaam de gedachte ingeprent, dat je gelukkiger bent als je bepaalde spullen koopt, die anderen laten zien wie je echt bent. Maar het grappige hiervan is, dat het helemaal niet weerspiegelt wie je bent. Het is slechts een waanidee dat deze commercials bij je oproepen. Je ziet een persoon, die gedrag vertoont waarmee je je wilt identificeren. Of deze persoon roept een bepaald gevoel bij je op, bijv. status, geluk o.i.d. De commercial laat je echter denken dat het komt door het product.  In principe zijn we in mijn ogen helemaal niet op zoek naar een identiteit. Maar naar een gevoel, en we zijn zo gehersenspoeld, dat we denken dat we dit gevoel buiten onszelf moeten zoeken. Maar niks kan je een bepaald gevoel geven als je er niet voor open staat. En wanneer sta je ergens niet voor open? Voilà! Als je iets niet geloofd!

Maar wat heeft dit met de versplinterde cultuur te maken? En waarom vind ik het zo grappig? De versplinterde cultuur, zorgt in het begin voor een stroomversnelling voor de massaconsumptie, maar zodra de magie hier af is. En we met zijn allen van elkaar gaan leren, zal deze zijn val maken. We leren hetgeen af dat ons altijd zo belangrijk heeft geleken, omdat het ons zo geleerd is. Namelijk dat we een identiteit hebben. Is dit namelijk echt belangrijk? Is het echt belangrijk om een cultuur te hebben? Of zijn dit gedateerde begrippen? Net als dat het geslacht niet meer vast staat.

De versplinterde cultuur is gekomen, door de massaconsumptie. Mensen verdienen meer, en kunnen steeds verder van huis gaan. Eerst met de auto, later met het vliegtuig. En nu virtueel. De nieuwe generaties identificeren zich steeds minder met het land waar ze vandaan komen. Wat zal dit teweegbrengen? En moeten we cultuur binnenkort gaan meten aan de digitale werkelijkheid?

I am

Endless boundaries have shaped me,
Endings create beginnings,
And I...
I just want to be.

To have no end,
and no beginning.
To transcend.

Endless boundaries are shaping me,
As i've been shaping them,
by the touch of my mind.

As my thinking was seperated from my doing,
I began to mirror myself,
Only to become my own shadow.

I investigate my soul,
as if it weren't mine,
as if I could see myself from behind.

As if I could see,
that what is me.

Is this nescessary I ask.

I cannot see my own I,
As I cannot see my own eyes.

Vessel of time

Finally I can leave this behind me. The thought, of what I should or shouldn’t be. 

The dualism within. That makes it seem as if one side is prior to the other. Finally I can leave this behind me. The neglect of the part I never wanted to be. The part of me I did not wish to see. 

From when I were you.

Till whenever I remember. I am this vessel, this container of remembrance. Without the vessel there is no structure. And without the structure there is no remembrance. There is nothing first, nothing last. Nothing’s up, nothing’s down. All is. All is everywhere, all is no-where. Without structure, you wouldn’t be. 

For you is an indicator of separation. A separation of I. All would be I. You would be me as you are me. I would be you as I’m already you, to you. This zoomed perspective makes us separate. For the floor is a floor to us. But from within, it is made of all separate particles.

Time is what’s created within this vessel of structure. As a symptom of prioritizing and separation. For when everything would happen at once, there is nothing to prioritize. Everything is equally important in order for the whole to do what it does. And there is nothing, really nothing, that can exclude itself, from this.

Silence speaks.

`Listen,
feel the silence,
which isn't silent.
Feel the void,
which is not empty,
feel the rythm,
it creates.
Which created you.
Which created everything,
which created nothing.
To the silence,
we are silence.

bewolkte wereld

Ik schreeuw het van de daken,
ik zeg je.

Ik schreeuw het,
in mijn hoofd.

Over de besneeuwde daken,
van mijn gedachten.
Die bedolven zijn met abstracte gegevens.

Doorgelekt naar het plafond,
in het huis van mijn brein,
waar zich inmiddels schimmels vormen.

Ik probeer het schoon te krijgen,
maar steeds,
komen de schimmels weer terug.

Misschien moet ik eerste de sneeuw opruimen,
voor ik aan het plafond begin.

IK

Negentien maanden en zevenendertig dagen,
dat was de tijd,
DE tijd.

Ik heb hier nog even op terug gekeken,
mijn dagen beschreven,
en kwam tot het akelige besef.
Dat het nu enkel cijfertjes zijn.

Al die dagen
dat ik mij heb lopen afvragen.

Waar ik nu zou willen zijn.

Dat ik toen nooit heb ingezien,
dat wat ik toen wilde zijn,
en ik nu ben,
ik toen ook al was.