Oordelen achterlaten

Ik hoef niet iedere dag lekker te ruiken,
dan
was ik wel als bloem geboren.

De gedachten die door mij heen bewegen,
ik laat ze achterwege,
als ze mij
te lang
stil

doen laten staan.

Je bent niet van mij,
je zegt niets over mij.

Enkel dat ons weten even in dezelfde ruimte zweefde.
En
Dat ik er wel om geef,
wat ik
een soort van beteken.
Maar tegelijkertijd ook weet dat dat gebonden is aan plaats en tijd.
En ik eigenlijk niet eens weet
wat dat
betekent.

Ik laat het door me heen bewegen,
want of de zon nu schijnt of
dat het regent,
het is maar net of je vrij bent,
of moet werken.

Ik wil niet met
de normaliteit bewegen,
als ik het niet begrijp.
En dat jij me dan niet begrijpt
 is dat enkel
een zegen.

Of misschien vind je me tegendraads,
maar wie loopt een draad achterna
die je regelrecht de afgrond in leidt?


Ik hoor de afgrond roepen;
Grote sale, alles moet weg!
Koop nu
Voeg mij toe aan uw netwerk,
Zijn deze banen iets voor jou?
Koop nu Koop nu Koop nu,
Alleen vandaag, flash sale,
Alles moet weg,
Alleen vandaag,
Koop nu koop nu,
private sale, hiep hiep hoera
ALLES MOET WEG,
Boek nu je trip,
alleen vandaag, koop nu!
Ben je toe aan een verrassing Ilse?


Nee bedankt.

Ik laat het langs me bewegen,
Ben gelukkig niet meer de enige,
En zie hoe een steeds grotere menigte
zich loskoppelt.
En zo,
maken we,
 de nieuwe normaliteit.

vertrouwen

Wie heeft het recht mij goedkeuring te geven? Wie moet mij goedkeuring geven? Ik zelf ik alleen zelf.

Alleen ik kan weten wat goed voor mij is. Omdat mijn lijntje naar de aarde rechtstreeks op mij is. En als ik daarnaar kan luisteren en weet hoe dat moet dan weet ik wat “ goed “ is. Mijn lichaam is mijn graadmeter. Het vertelt mij of ik links of rechts om moet. Het wordt ziek als ik te vaak rechts ga terwijl het me eigenlijk verteld links te gaan. Het wordt ziek als ik het te veel dingen laat doen die het niet wil. Of als ik het te weinig dingen laat doen die het wel wil.

Er is energie in mijn lichaam. Je zou het brandstof kunnen noemen, maar daarnaast is het ook verbonden met de componenten die al in het lichaam zitten. Eigenschappen, formule, wil? Deze energie moet ergens heen, het moet gebruikt worden. Energie moet vloeien, het vloeit altijd staat eigenlijk nooit stil. Als het niet gebruikt wordt voor hetgeen het nodig is/ bedoelt is. ( De gezonde manier.) Dan hoopt de energie zich op en gaat het zich uiten en manifesteren op manieren die minder gezond zijn. Ongebruikte energie/ talenten kunnen hierdoor omslaan in woede of frustratie. Denk maar aan een moment dat je eigenlijk iets heel graag wilt doen, maar dat niet mag, of de kans niet krijgt. Dan wordt je boos. Het is noodzaak om die woede te begrijpen, en in te zien als gewoon een stukje ongebruikte opgehoopte energie. Die je eigenlijk anders had moeten manifesteren. Misschien heb je het gedaan/ of niet gedaan omdat een ander zei dat het niet mocht of niet handig was. En toen heb je daarnaar geluisterd. Meestal richt je dan de woede op die persoon. (bedenk wel dat jij degene bent die ervoor kiest hiernaar te luisteren. Ja als deze persoon je ertoe dwingt om het niet te doen, dan is het logisch dat het voelt alsof je kracht ontnomen wordt. Maar blijf wel onthouden dat deze persoon hierin ook handelt vanuit angst. Je zou de energie kunnen gebruiken om te kunnen achterhalen waarin de persoon zichzelf remt hierdoor. En misschien tot een diep gesprek/ weten kunnen komen van de ander. I.p.v. in een ruzie en onbegrip te schieten. En deze persoon te verwijten dat hij/zij je kracht ontneemt.

Je kunt zelf ervoor kiezen om ernaar te handelen of niet. (In extremere situaties is dit natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar vergeet nooit dat we allemaal mensen zijn. We zijn allemaal gelijk. De een weet meer dan de ander, een is gevoeliger dan de ander, maar uiteindelijk zijn we allemaal verbonden met de bron. Verbonden met liefde, en zijn we allemaal in staat tot relateren tot de ander. In wat voor vorm of taal dan ook. )

Zelf kun je ook remmingen veroorzaken en ervoor kiezen de energie niet te volgen, en deze dus op te laten hopen. Wat misschien zelfs kan leiden tot depressie. Dit doen mensen vaak uit angst voor afwijzing geconcludeerd uit de keren dat ze het hiervoor wel deden. Iemand heeft je ego geschaad in het verleden omdat je dat deed. En nu denk je dat het fout is, dat het niet mag. Als het ware zou je jezelf, en de wereld om je heen iedere dag weer als nieuw mogen beschouwen. Je kunt iedere dag weer kiezen om het wel of niet te doen. Je kunt iedere dag weer kiezen om te luisteren naar de stem in je hoofd of de stem om je heen. Je kunt er ook voor kiezen iedere dag te nemen zoals deze is. Open te staan, te observeren, en af te wachten of je waarnemingen van de dag ervoor ook weer bijgesteld kunnen worden. Onbevooroordeeld heet dat. Als een kind.

En dan zul je wel denken, maar we kunnen niet altijd kinderen blijven. Nee maar als je er eens goed over nadenkt... We zijn nu al zo erg bezig met plannen, het verleden en de toekomst erbij te halen. Conclusies trekken hierover, en vanuit hier handelen. Dat helemaal leven zoals een kind al niet meer mogelijk is. En ook niet nodig. Dat is een extreme en dualistische gedachte. Nee de kind en de volwassene werken samen. Ze communiceren open met elkaar, tonen begrip voor elkaars beperkingen en bieden elkaar een helpende hand waar nodig. En de een staat niet boven de ander.

Inmiddels heb je zoveel kennis, die ook altijd wel op een manier bij je zult blijven. Maar leer ook afstand te doen van deze kennis. Ze weer in twijfel te trekken. Bij je te houden zo lang het je dient, maar weer opnieuw af te vragen als het je in de weg gaat zitten.

Wees niet bang voor de stemmen in je hoofd. Wees niet bang voor de woorden die je niet horen wilt. Ze leren je zoveel over jezelf. En ze hoeven niet vast te staan, ze hoeven zelfs niets over je te zeggen. Zelfs jij kan jezelf voorliegen. Je doet het waarschijnlijk iedere dag wel een paar keer. Ons menselijk brein is niet gemaakt om de volledige waarheid te zien. De volledige waarheid heeft namelijk altijd een donkere en een lichtzijde. En daarnaast nog wel meer. Daarom kun je zelf ook geen fouten maken, en hoeven fouten uit het verleden. Of misvattingen uit het verleden is een beter woord, helemaal geen garantie te bieden voor de toekomst.Vaak bouwen we vanuit deze misvattingen een schild op, uit angst dat het weer gebeurt.

Maar 1. je hebt het destijds overleefd.

2. het hoeft niet te betekenen dat het weer gebeurt.

Hiermee maak je mensen schuldig aan daden die anderen hebben gepleegd. En bouw je daarmee ook een gevangenis voor jezelf.

En dat allemaal vanuit de onzekerheid dat je het misschien niet aankunt. Dat je de pijn niet zult overleven. Dus omdat je een mogelijke pijn in de toekomst wilt vermeiden, onthoudt je jezelf van dingen die je graag zou willen. Mensen die je zou willen ontmoeten, talenten die je zou willen ontwikkelen. Allemaal omdat 1 of twee mensen of misschien meer je ooit het tegendeel hebben bewezen. Ja het is kut, ja het doet pijn. Maar is de pijn die je jezelf aandoet niet veel groter?

Blijf rustig, blijf bij jezelf, blijf in het moment.

En je in het begin zul je vaak afdwalen, zoals ik nu ook aan het afdwalen ben, en een projectie op een fictief persoon maak van wat ik heb meegemaakt. Maar ik kijk nu zonder oordeel, zonder bijgevoelens terug aan hoe ik toen gehandeld heb. Zodat ik conclusies kan trekken die ik vanuit emotie niet had kunnen doen. Zodat ik kan kijken wat wel en niet gezond is. En vanuit helemaal niet over oordelen of het dan een juiste keuze was of niet. Het was gewoon een keuze, en zonder die keuze was ik nu niet hier. In de toekomst zie ik dat wel hoe ik de keuze maak, dat hangt dan weer af van de omstandigheden en mijn gevoel.

Voor nu kijk ik terug naar het verleden zodat ik het kan beschrijven, en ik leef nu in een soort beeld dat er iemand anders is die hierin vastloopt. Misschien als ik verlicht ben hoef ik dat niet meer te doen en kom ik deze persoon dan tegen. Ik weet het niet. Voor nu wil ik dit beschrijven want ik voel de energie. Ik wil het kwijt zodat ik weet dat ik dit weet. En dat ik dit ook kan delen met anderen. En mijn schoolse mentaliteit hoopt dat ik dit correct en duidelijk heb geschreven. Maar mijn ware ik boeit dat niet zoveel. Je moet het begrijpen tot zo ver je het kan begrijpen. Als je het niet wilt begrijpen dan begrijp je het ook niet. Dan hoef ik verder niets uit te leggen. Wil je het wel begrijpen dan kun je mij altijd vragen stellen. Want dit is de mate waarin ik het nu vanuit enkel mezelf en de projectie op de fictieve persoon. (jij of lezer) kan uitleggen.

Identiteit.

Maak je deze zelf of wordt deze je opgedrongen? Hierin speelt de onbewuste factor natuurlijk een grote rol. Je vangt dingen op van je omgeving (cultuur) en deze leer je van jongs af aan te spiegelen, en in de vorm te gieten die bij jou past. In onze cultuur is individualisme zeer belangrijk en iemand die identiteit loos door het leven gaat/wil is een dwaas. Je moet toch iemand zijn, je moet toch ergens voor staan?!

Deze gedachte roepen  bij mij toch enkele voor mij belangrijke vragen op.  Namelijk, we spreken wel van een identiteit, oftewel, een persona. Maar is er eigenlijk iemand die weet wie hij echt is? Want wanneer weet je wie je bent, het is onmogelijk jezelf te kennen, gezien je altijd vanuit een reflectie moet kijken. Ik kan mezelf niet zien, net zoals ik mijn eigen ogen nooit zal zien.  Natuurlijk heb je normen en waarden, en aan de hand hiervan beslis je welke keuzes je maakt. (althans zo ervaren wij dit.) Maar dan nog, wanneer ben je? Ben je wat je doet, ben je wat je denkt, ben je wat je voelt?

Dit is een vraagstuk, waar we onze hoofden waarschijnlijk nog lang op zullen kraken. Maar is het nodig je af te vragen wat je bent, als dat juist de essentie weghaalt van hetgeen wat je probeert te zoeken? Het zijn.

De vorige eeuw, is onze cultuur begonnen te versplinteren, en binnen tien jaar, is er over een cultuur zoals wij dat geleerd hebben op school, maar in weinig landen nog te spreken. Mensen reizen, verhuizen naar verre landen en staan in contact met iedereen over de wereld. Onze directe omgeving is niet meer de enige omgeving die ons vormt. Maar ook de digitale ruimte, in mijn ogen een extra dimensie aan ons leven, vormt hoe we denken, hoe we onszelf zien, en hoe we de wereld beschouwen. En deze wereld is zo veel groter, onvoorspelbaarder, en oncontroleerbaarder dan de vaste materiele wereld die wij zo goed kennen.  Het is al lastig van een cultuur te spreken als iemand in verschillende landen heeft gewoond, maar wat als je zo weinig contact hebt met het land waarin je woont, en eigenlijk veel meer contact hebt met mensen uit verschillende landen. En je identiteit ontleent aan verschillende aspecten van deze culturen.

Een individu lijkt zich sneller te kunnen distantiëren van de maatstaven die een cultuur lang heeft vol kunnen houden.  Het is eigenlijk wel grappig, dat deze versplintering van cultuur zijn wortels heeft in het hippietijdperk.  Op hetzelfde moment dat het individualisme belangrijk werd. Dit was niet alleen het moment dat de computer werd uitgevonden. Maar ook het moment dat de consumptiemaatschappij zijn opmars had. Het begrip identiteit, werd ons eigenlijk het leven ingeroepen om mensen meer te laten kopen. Aan de hand van verschillende campagnes (waar we tegenwoordig mee worden doodgegooid) werd ons langzaam de gedachte ingeprent, dat je gelukkiger bent als je bepaalde spullen koopt, die anderen laten zien wie je echt bent. Maar het grappige hiervan is, dat het helemaal niet weerspiegelt wie je bent. Het is slechts een waanidee dat deze commercials bij je oproepen. Je ziet een persoon, die gedrag vertoont waarmee je je wilt identificeren. Of deze persoon roept een bepaald gevoel bij je op, bijv. status, geluk o.i.d. De commercial laat je echter denken dat het komt door het product.  In principe zijn we in mijn ogen helemaal niet op zoek naar een identiteit. Maar naar een gevoel, en we zijn zo gehersenspoeld, dat we denken dat we dit gevoel buiten onszelf moeten zoeken. Maar niks kan je een bepaald gevoel geven als je er niet voor open staat. En wanneer sta je ergens niet voor open? Voilà! Als je iets niet geloofd!

Maar wat heeft dit met de versplinterde cultuur te maken? En waarom vind ik het zo grappig? De versplinterde cultuur, zorgt in het begin voor een stroomversnelling voor de massaconsumptie, maar zodra de magie hier af is. En we met zijn allen van elkaar gaan leren, zal deze zijn val maken. We leren hetgeen af dat ons altijd zo belangrijk heeft geleken, omdat het ons zo geleerd is. Namelijk dat we een identiteit hebben. Is dit namelijk echt belangrijk? Is het echt belangrijk om een cultuur te hebben? Of zijn dit gedateerde begrippen? Net als dat het geslacht niet meer vast staat.

De versplinterde cultuur is gekomen, door de massaconsumptie. Mensen verdienen meer, en kunnen steeds verder van huis gaan. Eerst met de auto, later met het vliegtuig. En nu virtueel. De nieuwe generaties identificeren zich steeds minder met het land waar ze vandaan komen. Wat zal dit teweegbrengen? En moeten we cultuur binnenkort gaan meten aan de digitale werkelijkheid?

I am

Endless boundaries have shaped me,
Endings create beginnings,
And I...
I just want to be.

To have no end,
and no beginning.
To transcend.

Endless boundaries are shaping me,
As i've been shaping them,
by the touch of my mind.

As my thinking was seperated from my doing,
I began to mirror myself,
Only to become my own shadow.

I investigate my soul,
as if it weren't mine,
as if I could see myself from behind.

As if I could see,
that what is me.

Is this nescessary I ask.

I cannot see my own I,
As I cannot see my own eyes.

Vessel of time

Finally I can leave this behind me. The thought, of what I should or shouldn’t be. 

The dualism within. That makes it seem as if one side is prior to the other. Finally I can leave this behind me. The neglect of the part I never wanted to be. The part of me I did not wish to see. 

From when I were you.

Till whenever I remember. I am this vessel, this container of remembrance. Without the vessel there is no structure. And without the structure there is no remembrance. There is nothing first, nothing last. Nothing’s up, nothing’s down. All is. All is everywhere, all is no-where. Without structure, you wouldn’t be. 

For you is an indicator of separation. A separation of I. All would be I. You would be me as you are me. I would be you as I’m already you, to you. This zoomed perspective makes us separate. For the floor is a floor to us. But from within, it is made of all separate particles.

Time is what’s created within this vessel of structure. As a symptom of prioritizing and separation. For when everything would happen at once, there is nothing to prioritize. Everything is equally important in order for the whole to do what it does. And there is nothing, really nothing, that can exclude itself, from this.

Silence speaks.

`Listen,
feel the silence,
which isn't silent.
Feel the void,
which is not empty,
feel the rythm,
it creates.
Which created you.
Which created everything,
which created nothing.
To the silence,
we are silence.

bewolkte wereld

Ik schreeuw het van de daken,
ik zeg je.

Ik schreeuw het,
in mijn hoofd.

Over de besneeuwde daken,
van mijn gedachten.
Die bedolven zijn met abstracte gegevens.

Doorgelekt naar het plafond,
in het huis van mijn brein,
waar zich inmiddels schimmels vormen.

Ik probeer het schoon te krijgen,
maar steeds,
komen de schimmels weer terug.

Misschien moet ik eerste de sneeuw opruimen,
voor ik aan het plafond begin.